Малая Радзіма

Я ляжу ў пшанічным полі,

ды гляджу ў неба на зоркі.

Свае каласы не забуду ніколі.

А яшчэ мару пайсці на вячоркі.

У траўцы конікі стракочуць,

яны спяваюць песні свае.

Камары мяне загрызці хочуць,

вострыя хабаткі ўпіваюць у мяне.

Дзесьці свіснула гучна сава,

недзе хуткі журчыць ручай.

Побач квітнее трава-мурава,

а вакол расце магутны гай.

І гэта ўсё прырода маёй

незабыўнай малой Радзімы.

І я цвёрда назаву сваёй

зямлю вялікай, роднай краіны.